Η γιαγιά διηγείται ένα παραμύθι στον Τρομερό.
Ήταν μια μάνα που είχε τρεις κόρες. Όταν γέρασε η μάνα κι έγινε ανήμπορη, φώναξε την πρώτη της κόρη, την Αράχνη να την βοηθήσει. Αυτή αρνήθηκε γιατί είχε πλεκτό στον αργαλιό και δεν πρόφταινε. Η μάνα την καταράστηκε μια ζωή να υφαίνει και μόλις τελειώνει το υφαντό της να της το χαλάνε. Μετά φώναξε τη δεύτερη κόρη της, τη Χελώνα να την βοηθήσει κι αυτή όμως αρνήθηκε γιατί είχε βάλει να πλύνει ρούχα στη σκάφη. Η μάνα την καταράστηκε να πέσει η σκάφη στην πλάτη της και να την κουβαλάει πάνω της για όλη της τη ζωή. Μετά φώναξε την τελευταία της κόρη, την Μέλισσα. Η Μέλισσα σκούπισε τα χέρια βιαστικά στην ποδιά της και έτρεξε στην αγαπημένη της μανούλα. "Να έχεις την ευχή μου κόρη μου, ότι πιάνεις μέλι να γίνεται" είπε η γριά μάνα.
Αυτά είπε η γιαγιά στον Παύλο που του άρεσε το παραμύθι πολύ και το παρακολουθούσε με αμείωτο ενδιαφέρον. Μετά από λίγο και για αρκετή ώρα το παιδί έγινε σκεπτικό και βαρύ.
Παυλάκι μου, τι έχεις αγόρι μου; είσαι στεναχωρημένος;
Γιαγιά...
Ναι πασά μου.
Εσύ είσαι γριούλα;
Ναι. Κι εσύ όταν μεγαλώσει η μανούλα σου και γίνει κι αυτή γριούλα θα την βοηθάς όπως η καλή κόρη η Μέλισσα.
Γιαγιά, ξέρεις;
Τι;
Θα γεράσω κι εγώ;
Μετά από πολλά πολλά χρόνια.
Εγώ ΔΕ θέλω να γεράσω.
Ήταν μια μάνα που είχε τρεις κόρες. Όταν γέρασε η μάνα κι έγινε ανήμπορη, φώναξε την πρώτη της κόρη, την Αράχνη να την βοηθήσει. Αυτή αρνήθηκε γιατί είχε πλεκτό στον αργαλιό και δεν πρόφταινε. Η μάνα την καταράστηκε μια ζωή να υφαίνει και μόλις τελειώνει το υφαντό της να της το χαλάνε. Μετά φώναξε τη δεύτερη κόρη της, τη Χελώνα να την βοηθήσει κι αυτή όμως αρνήθηκε γιατί είχε βάλει να πλύνει ρούχα στη σκάφη. Η μάνα την καταράστηκε να πέσει η σκάφη στην πλάτη της και να την κουβαλάει πάνω της για όλη της τη ζωή. Μετά φώναξε την τελευταία της κόρη, την Μέλισσα. Η Μέλισσα σκούπισε τα χέρια βιαστικά στην ποδιά της και έτρεξε στην αγαπημένη της μανούλα. "Να έχεις την ευχή μου κόρη μου, ότι πιάνεις μέλι να γίνεται" είπε η γριά μάνα.
Αυτά είπε η γιαγιά στον Παύλο που του άρεσε το παραμύθι πολύ και το παρακολουθούσε με αμείωτο ενδιαφέρον. Μετά από λίγο και για αρκετή ώρα το παιδί έγινε σκεπτικό και βαρύ.
Παυλάκι μου, τι έχεις αγόρι μου; είσαι στεναχωρημένος;
Γιαγιά...
Ναι πασά μου.
Εσύ είσαι γριούλα;
Ναι. Κι εσύ όταν μεγαλώσει η μανούλα σου και γίνει κι αυτή γριούλα θα την βοηθάς όπως η καλή κόρη η Μέλισσα.
Γιαγιά, ξέρεις;
Τι;
Θα γεράσω κι εγώ;
Μετά από πολλά πολλά χρόνια.
Εγώ ΔΕ θέλω να γεράσω.
17 είπαν:
Την καταλαβαίνω την ανησυχία του, τη βλέπω και στον δικό μου τετράχρονο νέο, ρωτάει αν μεγάλωσε και αν δεν είναι μικρός αλλά όχι και πολύ μεγάλος για να είναι γέρος και αν έχει ακόμα πολλάαααα χρόνια μέχρι να πεθάνει...
Αισθάνομαι πολύ ανεπαρκής σε κάτι τέτοιες συζητήσεις.
είναι η ηλικία... κι εγώ 4-5 χρονών όλο τέτοια σκεφτόμουν
Αχ, μαζί σου Παύλο! Κι εγώ ΔΕ θέλω να γεράσω!
@Διόνα
Ανεπαρκέστατη too :(
@Stratos
Δηλαδή τώρα το έχεις ξεπεράσει; Εγώ όχι :(
@sstamoul
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχω είναι πως ΔΕΝ θέλω να γεράσω. Δεν με πειράζει ο θάνατος, αυτό που με διαλύει, με θυμώνει, με τσακίζει είναι η φθορά. Σε καταλαβαίνω απόλυτα ;)
χα, join the club!
και ποιος θέλει;
Ποιός θέλει να γεράσει βρε παιδιά;
Το παιδί το έχει πιάσει το νόημα.
Καμιά φορά αρκεί να τοπιστέψει κανείς και τότε το θαύμα γίνεται!
Φιλιά και καλώς σε βρίσκω.
Νομίζω ότι μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της παιδικής μου ηλικίας είναι περίπου στα 9 μου, που συνειδητοποίησα ότι η μαμά μου κάποια στιγμή θα πεθάνει. Βλέπαμε κάποια ταινία, η ιδέα με χτύπησε ξαφνικά κι εκείνο το βράδυ έστρωσα μόνη το κρεββάτι μου και πήγα για ύπνο προσπαθώντας να μην τη στεναχωρώ, αφού κάποια στιγμή... θα πεθάνει. Κι έπειτα στα 10 στην κηδεία της θείας μου το συνειδητοποίησα για τα καλά. trust me, είναι αρκετά μικρός για να το συλλάβει στην ολότητά του.
@krot
Χα! μιλάνε και τα μωρά... Περίμενε να ανέβεις πίστα (δεκαετία) και τα ξαναλέμε μικρή βέλγα.
@ΑΓΑΠΗ
Ούτε ο Θεός ούτε ο Διάολος θα έλεγα αλλά τρέμω το αστροπελέκι.
@lena_zip
Καλώς την!
Θέλεις να πεις ότι η φθορά των ιστών μας (και όχι μόνο) εξαρτάται από την πίστη μας! ΠΙΣΤΕΥΩ!!!!!
@me
Τhank God διότι ποιός με έσωζε!
Κι εγώ σοκαρίστηκα όταν συνειδητοποίησα ότι οι γονείς μου θα πεθάνουν. Βέβαια ήμουν λίγο πιό μεγάλη από σένα, κοντά 25.
Ότι γερνάνε το είχα καταλάβει νωρίτερα (επίσης είχα σοκαριστεί απίστευτα) αλλά είχα αποφύγει την συνεπαγωγή "γήρας->θάνατος".
υγ. δεν πιστεύω να είσαι εγώ διότι αυτό θα σήμαινε μόνο ένα πράγμα, ότι ο διχασμός της προσωπικότητάς μου ολοκληρώθηκε:-P
Η ανησυχία του Τρομερού είναι βαθύτερη και άκρως αλτρουιστική.
Το παιδί δε θέλει απλά να γεράσει και να χρειαστεί να απορρίψει τα 2/3 των παιδιών του.
@Μάνος
Είσαι πολύ μπροστάαααααααααααααα!
:)
Μπορεί το σώμα να γερνάει, αλλά η ψυχή είναι όσο θέλουμε κι αντέχουμε κάθε φορά.
Μακάρι ο μικρός σου να μη θέλει ποτέ να γεράσει!
@lena_zip
Αυτό βασικά είναι το πρόβλημα μου. Μέσα είμαι είκοσι, έξω είμαι σαράντα και το χάσμα των γενεών όσο πάει και μεγαλώνει;)
Το παιδί έχει δίκιο
(σιγά που δεν...)
κανένας μας δεν θέλει να γεράσει
ε;
(αυτό το "μέσα 20 έξω 40"... αααααχ!)
:))))
:***
παίρνω την απάντηση για κομπλιμάν γιατί έτσι με συμφέρει και χαιρετώ!
αλλά πριν να χαιρετήσω, ΑΠΑΙΤΩ καινούριο ποστ!!!
Παυλίνο μου,
όσο ζητάς παραμύθια,
όσο κοιτάς ψηλά πίσω απ’ τα γυαλιά σου,
όσο όλα γύρω σου είναι παιχνίδι,
μη φοβάσαι τίποτα.
Θα γεράσεις μόνον όταν δεις τη μαγκούρα σαν μαγκούρα κι όχι σαν μπαστούνι ισορροπίας σε τεντωμένο σχοινί.
Η θεία σου η σοφή
@νατασσάκι
Εμένα προσωπικά με ξεχειλώνει το μπες βγες :-P
@krot
Για κοπλιμάν την προόριζα, μικρή τρυφερή βέλγα :)
@Ioanna
Είχαμε την μάνα, αποκτήσαμε και θεία κουκουβάγια.
Ανάρτηση Σχολίου